गम्मतिका

टाप टाप हायहील सेंडल्स
खाड खाड पायातले बूट
सपक सपक हवाई चप्पल
धाड धाड रेल्वेचा रूट

सुनामी, सायक्लोन, भूकंप
आज ह्याचा तर उद्या त्याचा संप
कशी आमची आठवण धडाची
सारे विसरून मारतो पुढे जंप


तुझ्या डोळ्यातली निरांजनं
तुझ्या गालावरचे अनार
तुझ्या हास्याच्या फुलबाज्या
माझी तर रोजच दिवाळी होणार

कडा कडा भांडतं ते प्रेम
भडाभडा बोलतं ते प्रेम
ढसाढसा रडतं ते प्रेम
अन् रडता रडता हसतं ते प्रेम

मी माझं मला
तू तुझं तुला
ते त्यांचं त्यांना
आपण आपलं आपल्याला


'टीप मागची कविता थोडी भारी वाटली ना म्हणून ह्या अगदीच हलक्या फुलक्या गम्मतिका ।

सुख निर्वाणी

नसावी इच्छा नसावी आकांक्षा
तृप्त असावं मन
नसावा द्वेष नसावी ईर्षा
शांत असावं मन


आल्या दिवसाचं करावं उत्साहानं स्वागत
उत्साही असावं मन

आनंदानं करावं पडेल ते काम
ओतावं त्यांत तन, मन, धन

वेगळी कांही ध्यान धारणा करण्याचं
उरणारच नाही मग कांही कारण
मन आनंदी असल्यावर
बाकी सारंच असेल अकारण
ब्रह्मानंदा चा अनुभव लाभेल क्षणो क्षणी
अनिर्वचनीय सुख लाभेल निर्वाणी

राम

संसार ताप विकलित, भक्तांस्तव सुखद मेघ
भुज विशाल, धनुधारी, एक वचन दगड रेघ
सुस्मित वदन, करुण ह्रदय, भक्तांचा कैवारी
सुर नर मुनि दुख हर्ता, रिपु राक्षस संहारी

राम नाम सीता-पति, विना कारण कृपाळ
आर्त ह्रदय भक्तांचा शीतल चंदन दयाळ
आदर्शच मूर्तीमंत रघुपति जो जगत्पाळ
तन, मन, धन जो अर्पी करि त्याचा तो सांभाळ

देह दिला करण्याला काम नित्य प्रति क्षणी
कारण अन् कार्य सर्व अर्पावे राम चरणी
चिंता भव-भय सारे होइल मग दूर झणि
आनंदच आनंद राहील भरुन तनी मनी

चांद कातला

चांद कातला कुणि धरणी वर
फिरवुनि तिजला गरगर भरभर
ढग अचंभित बघत राहिले
सोनेरी चंदेरी झालर


रात्र स्तब्ध ती उभी राहिली
सावरून पदराला तत्पर
तारे धावती सैरा वैरा
न सुचून कांहीही भर भर

चांद कातला कुणि धरणीवर

हळू हळू तो चांद विरतसे
अर्ध शाम अष्टमीस वावर
आणि अमावास्येला बेटया
खुशाल काळा बुरखा पांघर

अन् मग सूर्य आपुला सुंदर
फिरवित येई सोनेरी कर
अन् अपुल्या शाश्वत मायेने
उजळी हळु हळु काळा चंदर

दरदिशि थोडा थोडा उजळित
चांद हळु हळु मोठा होई
पोर्णिमेस संपूर्ण उजळिता
प्राप्त करी निज स्वरूप सुंदर

चांद उजळतो कोण धऱेवर
चांद काततो कोण धरेवर

देह अन् प्राण

देहाच्या डबीतला प्राणांचा कापूर
केंव्हा आणि कसा उडून जातो कळत
सुध्दा नाही
डबीचं झाकण उघडं राहातं नकळत
कण कण उडत राहातो नकळत
अन् फक्त डबीच उरते
ती फेकूनच द्यावी लागते शेवटी

वाजते बासरी

वाजते बासरी यमुना तीरी
रंग उधळती दश-दिशां वरी

गोपी सा-या रंग खेळती
घेउनि पिचकारी करी
बघतो कौतुक श्रीहरि । वाजते बासरी…

भिजती साड्या भिजती चोळ्या
भिजती गात्रे सारी
उठती मनीं आनंद लहरी । वाजते बासरी…

प्रीत रंग मग असा उसळता
मग्न सर्व नर नारी
नसे चित्त भानावरी । वाजते बासरी….


या अपूर्व रंगात नाहती
राधा अन् गिरिधारी
नाचते गोकुळ ताला वरी । वाजते बासरी…

पाहुणा

ये ना कधी तरी पुन्हा
हो ना माझा पाहुणा ।

परत एकदा होइन मी
आतुर सखी, बावरी
राहिन खिडकीशी उभी
आकुल व्याकुळ दर्शना
ये ना कधी तरी पुन्हा

पी माझ्याच कपातुनि चहा
ऐकव तव कविता नव्या
नायका, रसिका, मोहना
लाव ना पाल्हाळ पुन्हा
ये ना कधी तरी पुन्हा

म्हण परत परत मला
दमला का माझ्या फुला
मी तुला अन् तूच मला
राहि जपुनि माझ्या मना
ये ना कधी तरी पुन्हा

पुन्हा अनुभवू जोडीनं
ते गेलेले रात दिन
ते गीत जुळवू पुन्हा
तो राग आळवू जुना
ये ना कधी तरी पुन्हा