Saturday, August 3, 2013

तोचि आहे सुख

तोचि आहे सुख, दुःख आहे तोचि,
तोचि रे सुंदर, कुरूप ही तोचि ।

तोच बुध्दिमान, गावंढा ही तोचि,
तोचि रे नागर, ग्रामस्थ ही तोचि ।

तोचि रे सरळ, वाकुडा ही तोचि,
तोचि रे कठोर, मृदुल ही तोचि ।

तोचि सदाचारी दुर्जन ही तोचि,
तोचि खल कामी, सज्जन ही तोचि ।

क्रोध,काम, मद, मत्सर ही तोचि
लोभ, मोह, राग, प्रेम रस तोचि ।

तोचि आहे अग्नि, जळ आहे तोचि,
पृथ्वी, वायु, नभ सर्व आहे तोचि ।

अंतरिक्ष आणि पाताळ ही तोचि
सर्व ह्या जगाचा प्रतिपाळ तोचि

तोचि आहे तू अन् मी ही आहे तोचि
अखिल जगती भरला रे तोचि । 

Wednesday, March 27, 2013

होळी




उधळित रग गुलाल कन्हैया खेळे होळी
गोकुळ हे झाले दंग, भरली मस्ती ची झोळी  ।

राधिका वाचवित अंग गोपिंच्या आड होतसे
सावरी त्वरेने पदर, झाकते ओली चोळी ।

पिचकारी उडवित येति गोप अन कृष्ण मुरारी
धावती गोपीं च्या पाठी मोडती नीटस ओळी ।

हा रास रंग पाहुनि लोक हे भान विसरले
जय जय हो राधा-कृष्ण, बोलती एकच बोली ।

कृष्ण रंगी भिजती आज पहा सारे ब्रिजवासी
जाहले कृष्णमय जगत, भक्ती ची पिकली पोळी ।

Sunday, November 25, 2012

कांही क्षणिका


क्षितिजा वर सूर्य बिंब
चाललं सागरांत
संपली भेट


संध्यारंग उधळले
सोनेरी लाल गुलाबी
जातानांच हसू


येणार लांब रात्र
पण असेल चंद्र
तुझी आठवण


पेंगुळली गात्रे
नीज तरी ना ये
कशी ही असोशी


पक्षांची किलबिल
मनाची चलबिचल
होणार का भेट ।

गर्दी गडबड
वाहने जोरात
मनाच्या वेगीं


कामा ची लगबग
जिवाची तगमग
आहेस का तू


बॉस ची वर्दी
डेडलाइन ची गर्दी
कुठली भेट ।

Saturday, October 6, 2012

बाळ


बाळ हसरं हसरं
माझं लाडाचं झिपरं
त्याचे काळे भोर डोळे
नाक नकटं अपरं ।

त्याचे मऊ मऊ गाल
पाय हात मऊ मऊ
सायी सरखं ग अंग
किती किती पापे घेऊ ।

दंगा करी किती बाळ
नाचे वाजवीत वाळा
झोप नाही ग डोळ्याला
करी सारा वेळ चाळा ।

माझा गोविंद गोपाळ
करी दही दूध काला
तीट लावा हळू गाली
दृष्ट नच लागो ह्याला ।

Saturday, September 8, 2012

प्रश्न आणि उत्तरं



किती आणि कसं, कुठे आणि केंव्हा
कधी आणि कुणी काय करावं
कसे कसे पडतात प्रश्न मनाला

कुणी द्यावी त्याची उत्तरं
कुणालाच तर माहीत नसतांत
मग सगळं आपलं अनुमान

खरं खरं रोक ठोक काहींच नाही
काय करावं, शोधावी उत्तरं कि
चालू द्यावं सर्व जसं चाललंय

मिटून कवाडं बाहेरची
डोकावलं आंत, तर
मिळतील ती उत्तरं


Thursday, June 21, 2012

रीत


आज अचानक पाहिलं तर घरटं रिकाम होतं
परवा परवा पर्यंत तर मोठं होत आलेलं एक पिलू त्यात होतं
माझी चाहूल लागताच उडून जाणारी त्याची आई
त्याला प्रेमाने दाणा भरवायची .
मी पण काळजी घ्यायची पावलांचा आवाज होऊ नये ह्याची.
कधी कधी खिडकीच्या काचेतून बघायची
लहानशी चोच मोठ्ठी उघडून
दाणा घ्यायच्या प्रयत्नांत असलेल ते पिलू .
मला नादच लागला होता त्याचा,
पक्षिणिचं ते संगोपन बघायचा.
दिवसे दिवस मोठं होत जाणारं
ते पिलु बघायचा.
दोनच दिवस मधे गेले
जमलंच नाही ते बघायला
अन् आज घरटं रिकामं
किती जरी मला ओकं बोकं वाटलं
तरी रीतच आहे ही जीवनाची
माझी ही पिलं उडून नाही का गेली ?

Tuesday, April 17, 2012

क्षितिजाच्या पलीकडे

तुझी दुःखाची तलम चादर
त्यांत विणलेली शब्दांची कोमल फुलें
हात लावायला धजावत नाही मन
पण एक अपूर्व आकर्षण मात्र वाटतं
संध्याकाळची गूढ वेळ अन् तिचं तुझं नातं
नितांत वैयक्तिक पण तरीही
केंव्हा तरी प्रत्येकाच्या वाट्याला येणारं
ती तलम चादर पांघरूनच वावरलास सदैव
अचानक् एका दुपारी मात्र फेकून दिलीस ती चादर
अन निघून गेलास क्षितिजाच्या पलीकडे ।