लेवून भूषणें ये ना

लेवून भूषणें ये ना
वेढून चांदणे ये ना
त्या तिथे नदी तीरा वर
बघू स्वप्न देखणें, ये ना ।

कधी वसंत, ग्रीष्म कधी
वर्षाऋतु, शरद कधी
प्रीती चे गूज तुझ्या
कानांत सांगणे, ये ना । लेवून....

अवखळ हसु गालांवर
उडता उन्मुक्त पदर
भिरभिरती धुंद नज़र
तोडून बंधने, ये ना । लेवून....

मोकळाच केश पाश
चालू नको सावकाश
वा-याची पाउलांत
बांधून पैंजणें, ये ना । लेवून....

हात तुझा दे हाती
गात्रें कशी थरथरती
हळुवार भावनांनी
अस्फुट बोलणें, ये ना । लेवून....

किमया

चांदण्याचे पंख लागलेय आज मनाला
उमलले आहेत लाखो लाख गुलाब
श्रावणाच्या धारांत नाहून निघालय बेटं मन
लोळतंय हिरवळीवर खुशाल चाखत कोवळं ऊन
सारे सारे शब्द पडताहेत कानावर अमृत होऊन
सा-यांच्या नजरा करताहेत वर्षाव प्रेमाचा
कशाची ही किमया कशाची ही जादू
कुणाला विचारू कुणाला सांगू
पण गरजच नाहीय त्याची
जाणतेय मीच माझी
आज होणाराय ना आपली भेट
संध्याकाळ पासून रात्री पर्यंत थेट.

तू

तुझ्या प्रीतीचा भाव मला वेढून टाकतो हळुवार
एखाद्या मंद सुगंधा सारखा वाय्रावरून दरवळत येतो,
सप्त सुरांच्या लयीत मला गुगवून ठेवतो, अन्
तुझ्या पैंजणांच्या तालावर मी नाचत राहातो मनोमनी
तुझ्या येण्याचा विचार करतो रोमांच उभे अंग भर
तुझ्या ओढणीचा स्पर्श जागवतो शृंगार
तुझ्या पदचापांच्या रवाने तृप्त होतात कान
जागते हुरहूर ह्रदयात कि तू येणार
दार वाजतंय ते उघडलं कि तुझा हसरा चेहेरा
दाराच्या चौकटीत दिसणार
माझ्या डोळ्यांचं पारणं फिटणार
अन् मान वेळावून तू म्हणणार
किती हा वेळ !