Sunday, May 24, 2009

अभ्र

कुठुनि अभ्र आले,
नभ, झाकोळुनि गेले
सूर्याचे तेज कसे
मंद मलूल झाले ।

मन फ्रफुल्ल होते ते
क्षण भरांत विझले
स्मित गालावरचे
जणु मावळून गेले ।

अपुल्या मधि जे घडले
किति सुंदर होते
फक्त एक वाक्य तुझे,
ह्रदयी डसुन गेले ।

धागा धागा मिळुनी
प्रेम गोफ विणला
पण अखेर तट,तट,तट
बंध तुटुनि गेले ।

होते जर दु:ख नशिबी
अपुल्या प्रेमाच्या
मग कशास सप्तरंगी
स्वप्न पडुनि गेले ।

4 comments:

भानस said...

छान.

Vijay Kumar Sappatti said...

asha ji namaskar ,

i visited first time on your blog .

This is really one of the great work , i came across. I really liked this poem.

mala jaast marathi nahi yete , par mala samajhto ,as I am from Nagpur.

thanks . Please visit my poem blog to read new poems : www.poemsofvijay.blogspot.com

regards

vijay

रावेंद्रकुमार रवि said...

यह कौन-सी भाषा है,
इसका अधिकोंश समझ में आ रहा है!

mehek said...

abhra ek divas nirabhra hotil,swapnanche indradhanu umalu dhyawet,sunder kavita.